Her hikâye,
yeni bir evren.

1986’da Bartın’da doğdu. Denizin sabrını, çam ormanlarının sessizliğini, yağmurun toprağa anlattığı o eski hikâyeleri ilk orada duydu. Belki de ruhuna ekilen ilk tohum, bir köydeki ırmağın sesiyle atan kalbiydi. Küçük bir şehirde büyümek, insanın içine bir derinlik bırakır. Çünkü orada sesini duyurabilmek için önce kendini dinlemeyi öğrenirsin.

Yolu İstanbul’a düştü. İstanbul Üniversitesi’nde Siyaset Bilimi alanında yüksek lisansını tamamladı. Ama aslında o derslerde sadece devleti, iktidarı, düzeni öğrenmedi; insanı öğrendi. Gücün nasıl dağıldığını, sessizlerin nasıl görünmez kaldığını, bir toplumun nasıl yaralar taşıdığını gördü. Zihni keskinleşirken, kalbi daha da yumuşadı. Çünkü gerçek bilgi, insanı kibirlendirmez; bilakis merhametli kılar.

Yıllar boyunca devlet kurumlarının koridorlarında yürüdü. KOSGEB’de, bir devlet hastanesinin odalarında, Milli Eğitim Bakanlığı’nın okullarında ücretli öğretmenlik yaparak emek verdi. Her evrak, her sınıf, her hasta, her öğrenci ona bir şey fısıldadı: “İnsan, sadece bir iş değildir.” Kimi gün bir çocuğun gözündeki umudu gördü, kimi gün bir hastanın sessiz korkusunu. Bu yılları bir bekleme salonu sanmadı hiç… Onları bir hazırlık, bir arınma, bir sabır okulu olarak yaşadı. Ruhu, dışarıdan görünmeyen bir çalışma içindeydi; toprak altındaki kök gibi, sessiz ama derin…

Sonra 2023 geldi. Gedikoğlu Yapım’ın yapımcısı olarak setlere adım attı. Ve tam orada, ışıkların sıcaklığında, kameraların o tanıdık uğultusunda, insanların bir hikâyeyi birlikte nefes nefes kurduğu o kutsal kaosta kendini buldu. Bir sahne çekilirken, içinde bir kapı aralandı. Sanki yıllardır aradığı cevap, binlerce kilometre sonra bir setin ortasında duruyordu. “Ben bu iş için doğmuşum.” dedi içinden. Ama bu, bir meslek seçimi değildi. Bu, bir hatırlamaydı. Varlığının neden sorusuna, nihayet bir cümle bulmuştu.

O gün anladı ki hayatı boyunca topladığı her şey; Bartın’ın hüznü, siyasetin dersleri, hastanenin sessizliği, sınıfın umudu… Aslında hep aynı hikâyeyi anlatıyordu. O da sonunda o hikâyeyi anlatacak kişi olduğunu fark etti. Ve adım attı. Claros Films’i kurdu. Hem kurucusu, hem yapımcısı. Adındaki “Claros”, berrak, açık, aydınlık demek. Belki de bilinçaltı, kendi yolculuğunun özetini seçmişti oraya: karanlıktan berraklığa. Senaryolarında sıradan olanın içindeki derinliği aradı. Toplumun görmezden geldiği yaralara, eşitsizliğe, adaletsizliğe, bir farkındalık ve bir ses olma niyetiyle dokundu. Anlatmak istediği şey gösteriş değil, anlamdı. Çünkü o biliyordu ki bir film, bir ruhu değiştirebilir; bir ruh, bir toplumu kıpırdatabilir. Kendini geliştirmekten hiç vazgeçmedi. Birçok konuda eğitimler aldı, yeni pencereler açtı kendine. Öğrendi, dönüştü, tekrar öğrendi. Çünkü ona göre insan, hiç bitmeyen bir öğrencinin hikâyesiydi.